Dinimizin bakışı da bu yöndedir

            “Müminler ancak kardeştirler.” (Hucurat, 10)

            Falan, filan ırk demiyor, “müminler” diyor. Her ırktan mümin olabilir. Selmanî Farisi Acem’di, Bilalî Habeşi Habeşliydi, Suheybî Rumi Anadolu’dandı; ama kardeştiler ve ümmet birliğinin içindeydiler. Ebu cehil, Ebu leheb Arap’tı, biri amcaydı, ama can düşmanıydı.

            “ Ey iman edenler! Eğer imana karşı inkârı sevip tercih ediyorlarsa, babalarınızı ve kardeşlerinizi veliler (dostlar) edinmeyin. Sizden kim onları veli edinirse, işte bunlar zulmeden kimselerdir.” (Tevbe, 23)

            Yani olay bu kadar açık ve nettir. Bir müslümanın birinci görevi ve hedefi, Allah’a iyi bir kul olmak, Hz. Peygamber’e ümmet olmaktır. Falanın, filanın keyfi için bir Müslüman akidesinden taviz veremez. Allah’ın düşmanlarını, Resulullah’ın düşmanlarını ve Müslüman kardeşlerinin düşmanlarını sevemez, onları gönlüne indiremez. Onlara karşı ne yapar? Hidayetleri için dua eder. Müslüman, hastaya değil, mikroba düşmandır. İnsana değil, onun kötü amellerine, kötü değer yargılarına buğz eder.